Al zolang ik mij kan herinneren dat ik besta ben ik creatief bezig. Tekenen, knutselen, breien, naaien, wandkleden maken en vooral van niets iets maken.
Doen mijn handen niets dan is mijn hoofd wel bezig. Soms barst mijn hoofd van de vele ideeën die ik graag zou willen realiseren.

Vanaf de tijd dat ik op kamers ben gaan wonen heb ik een kerstboom gehad. Toen de kinderen kwamen begon ik meer en meer te verlangen naar een ’echte’ kerststal. Met een ‘echte’ bedoel ik een beeldengroep zoals wij vroeger thuis hadden. ’Blokker-’ en ’V&D’ groepen waren absoluut niet wat ik zocht. Ook alle andere beeldengroepen die ik tegenkwam voldeden niet aan mijn criteria.

Ik maakte er zelf één van stof en een houten broodtrommel deed dienst als stal. Bij gebrek aan beter had ik zó toch wat. Het verlangen naar een groep die dezelfde uitstraling had als die uit mijn jeugd bleef echter.

Mijn oudste dochter vierde haar verjaardagsfeestje en van één van haar vriendinnetjes kreeg ze een malletje waar gipsen vogeltjes mee gemaakt konden worden. Dit cadeautje pikte ik in want het leek me ontzettend leuk werk toe om beeldjes te gieten. Terwijl ik bezig was mijn eerste beeldje te gieten en te schilderen kwam ik op het idee om mallen te kopen van een kerstgroep. Iets dergelijks was ik eens tegen gekomen in mijn carrière als bezigheidstherapeute. Dit idee liet me niet meer los en bij een goede hobbywinkel kocht ik mallen van Maria, Jozef en het kindje met drie herders, een schaap, een os en een ezel. Ze waren wel wat prijzig en dat bracht ons op het idee om groepen te gieten en die dan te verkopen. Ik dacht: ’Misschien kan ik ze wel wat opschilderen’. Mijn man, die van gereformeerde afkomst is, vroeg: ‘Moet ik dan stalletjes timmeren?’ ’Welnee’, was mijn antwoord: 'Dat doet iedereen zelf’.

Niets bleek minder waar. Tot diep in de nacht waren wij samen bezig om kerstgroepen te maken en stalletjes te timmeren. En alles wat we maakten werd ook weer verkocht.
Dit gaf mij de gelegenheid om meer en betere schilder- en gietmaterialen te kopen.
Al gauw vroeg iemand mij ook om een beeldengroep te restaureren maar daar heb ik wel een jaar tegen aan gehikt. Immers, ik wist hoe onbetaalbaar gevoelswaarde is. Stel je voor dat ik de hele kerstgroep zou verprutsen.

Op een gegeven ogenblik was ik er klaar voor en heb die beeldjes stuk voor stuk voorzichtig bijgewerkt. Van die groep maakte ik mallen en zo kreeg ik mijn tweede kerstbeeldengroep.
En zo heeft de collectie zich langzaam maar zeker uitgebreid. Ook heb ik ‘onze’ groep van thuis nagemaakt en elk jaar krijgt deze ook een mooie plek in ons huis.

Het restaureren van vele oude kerstgroepen was de bron van alle inspiratie. Dit werk leerde me kleuren mengen en ook veel over de traditie van het kleurengebruik. (zie:TRADITIE)

En, het bleef niet bij kerstgroepen alleen. Mariabeelden, H.Hart beelden, engeltjes; van het één kwam het andere.
Bijzondere opdrachten waren er ook. De kerstgroepen van de kerken in Heeg en Balk mocht ik restaureren. Ik heb meegewerkt om de zwaar gehavende kerstgroep van St. Nicolaasga te herstellen. Ook werkte ik mee aan de restauratie van de beelden in de Lourdesgrot in St. Nicolaasga (een kopie van de grot van Lourdes)

Eerst kon ik al mijn beelden kwijt in een vitrinekast. Maar al gauw werden dat er twee. Op een gegeven ogenblik hebben we maar een stuk of wat kasten gekocht en er een kamer in huis helemaal mee ingericht. Dat hebben we omgedoopt tot ’museum’.
Op den duur was het museum ook te beperkt om alles neer te zetten. Ons huis is te klein of ik heb teveel spullen…. In 2005 volgde er een verbouwing! Nu hebben we een atelierruimte wat intussen altijd overvol is maar wel heel gezellig.

Van lieverlee ging ik ook op hobbybeurzen en kunstmarkten staan, meestal samen met Wies. Het plezier wat we al die jaren samen hebben gehad is onvergetelijk! Dierbare herinneringen die nu worden gekoesterd. Het was / is leuk om je werk te presenteren en er over te vertellen. Prachtig zijn de verhalen die het bij de mensen losmaakt. Sinds er een website in de lucht is, weten mensen vanuit heel Nederland en daar buiten dat kleine dorpje Idskenhuizen in Friesland te vinden. Het gesjouw met kratten vol beeldjes is verleden tijd.

Regelmatig krijg ik de opmerking dat mijn ‘klanten’ vooral van Rooms-katholieke huize zullen zijn en dat is dus niet zo! Tweederde van onze klanten zijn niet of bij een andere kerk aangesloten. Misschien komt dat door de oecumenische huwelijken? Neem maar van mij aan dat de afstand tussen de verschillende geloven veel kleiner is dan velen nu nog denken!

Vroeger was voor niet-katholieken het hebben van een kerststal onvoorstelbaar. Het oude strijdpunt van vereren of ‘aanbidden van beelden’ kwam dan om de hoek kijken.
Komen er bij ons mensen die in hun jeugd thuis een kerstgroep hadden dan moeten de beelden die zij willen hebben lijken op die van vroeger thuis. Er word niet gekeken naar details, grootte of kleur. Komen ze in mijn ‘museum’ en zien ze daar tussen alle kerstgroepen één, die hen aan de beelden van vroeger doet herinneren, dan is de keuze snel gemaakt.
De mensen die de herinnering van een kerstgroep thuis niet hebben zoeken iets uit wat ze mooi vinden en hen aanspreekt.